Soms word ik een beetje triest van het nieuws. Ik hoor ook triest te worden van de oorlog, honger en andere ellende in de wereld. Maar wat is het alternatief voor die buitenlanden? Nederland? Nu ik van Nederlands nieuws ook triest word is het einde zoek.
Ik word triester van Wilders dan van Marokkanen. Terwijl ze beiden niet veel in mijn buurt wonen. Ik word nog triester van zijn stemmers, waarvan er zoveel zijn. Ook in de buurt van mijn buurt. Ik word triest van Jord Kelder, ik word triest van Nadia van de Gouden Kooi, ik word triest van mensen zoals Holleeder en van Verdonk. Maar ik word ook triest van de Nederlandse journalisten die elke kop zo negatief mogelijk maken, elke uitspraak van een idioot groot uitmeten en objectiviteit verwarren met negatieve kritiek en voorbarige doemscenario’s.
Het Nederland dat mij echter nog wel zeer positief opwind is de kneuterige mens. De zeikende maar oh zo schattige Groninger, de bedeesde Veluwnaar. De simpele bescheiden mensjes die hun steentje bijdragen om ons land nèt iets leuker te maken.
Vanaf aanstaande maandag hoop ik die mensen weer veel te spreken. Op mijn stage bij De Stentor.
