Soms word ik een beetje triest van het nieuws. Ik hoor ook triest te worden van de oorlog, honger en andere ellende in de wereld. Maar wat is het alternatief voor die buitenlanden? Nederland? Nu ik van Nederlands nieuws ook triest word is het einde zoek.

Ik word triester van Wilders dan van Marokkanen. Terwijl ze beiden niet veel in mijn buurt wonen. Ik word nog triester van zijn stemmers, waarvan er zoveel zijn. Ook in de buurt van mijn buurt. Ik word triest van Jord Kelder, ik word triest van Nadia van de Gouden Kooi, ik word triest van mensen zoals Holleeder en van Verdonk. Maar ik word ook triest van de Nederlandse journalisten die elke kop zo negatief mogelijk maken, elke uitspraak van een idioot groot uitmeten en objectiviteit verwarren met negatieve kritiek en voorbarige doemscenario’s.

Het Nederland dat mij echter nog wel zeer positief opwind is de kneuterige mens. De zeikende maar oh zo schattige Groninger, de bedeesde Veluwnaar. De simpele bescheiden mensjes die hun steentje bijdragen om ons land nèt iets leuker te maken.

Vanaf aanstaande maandag hoop ik die mensen weer veel te spreken. Op mijn stage bij De Stentor.

Dat scholieren staken vind ik prima, dat is hun goed recht. Of ik het er mee eens ben, doet ook niet ter zake. Wat me wel zorgen baart is dat deze staking voortkomt uit een overijverige scholier die overal msn-berichten achterlaat. Wat is de volgende stap? Per msn besluiten dat elke vrijdag voortaan een vrije dag wordt?

Vroeger… toen ik nog fervent blogger was, zette ik mijn hele hebben en houden op internet. Terwijl ik bezig ben om mijn oude logs op een nieuwe site te zetten, bekijk ik eens wat oude logs. Het jaar 2005 was het jaar waarin ik verliefd werd. Logje na logje werd geproduceerd over hoe leuk het was. Naarmate de relatie vorderde werden de logjes minder. Blijkbaar niet meer noemenswaardig. Mijn laatste liefdeslogje dateert van ruim een jaar geleden. Daarom wordt het weer hoog tijd!

Al in mijn eerste logjes zei ik dat het voor altijd was. Altijd is lang, maar hoe langer hoe beter. Nu we een groot huis hebben, komen we weer achter nieuwe dingen. Dat onze smaak qua inrichting heel erg overeenkomt bijvoorbeeld. We kunnnen nu bij ruzies weglopen naar een ander vertrek, maar we maken eigenlijk zelden ruzie.  En de kat hoort nu bij ons gezinnetje.

En we hebben het nog steeds zo leuk! We lachen nog steeds, we worden samen boos, we leven samen ons leven. En Yuri is nog steeds even aantrekkelijk, grappig, slim, leuk en lief als in 2005. En de rest van onze liefde houden we lekker voor onszelf

Door mijn uitzinnige blijdschap, vanwege het hebben van een mooi groot huis, met tuin, klaag ik niet. Het is een beetje meer werk, maar dat vind ik meestal niet zo erg. Met een groot huis, ben je nooit klaar, er is altijd wel wat te doen. Maar als je er over nadenkt, passen al die werkzaamheden eigenlijk lang niet in de tijd die je hebt. Met enige regelmaat moet je namelijk….
…alles schoonmaken en opruimen, grote ramen wassen, kleren wassen, bed verschonen, oud papier uitzoeken, administratie doen, eten koken, afwassen, veel afvalzakken legen, veel plantjes water geven, kleden etc. luchten, kapstok leeghouden, verwarming stofvrij houden, keukenkastjes boenen, voorraadkast checken op tht, koelkast checken op tht, logeerbed verschonen, zolder opruimen, schroefjes aandraaien, winter- en zomerkleren omwisselen, nieuwe spullen kopen, verven, inboedel veranderen, foto’s uitzoeken en af laten drukken, dingen aan de muur hangen, huizenbekijk-visite opvangen, beitsen, nieuwe plantjes poten, tuin bijhouden, straatje vegen, planten wateren / snoeien, schuur opruimen, grasmaaien, containers bij de weg zetten, kat eten geven, kattebak verschonen, kat knuffelen…

Gelukkig ben ik geen perfectionist en is het dus allemaal wel te doen.

Als ik rondsurf op marktplaats vraag ik me wel eens af, waarom al die mensen die dingen kwijt willen. Eén van de situaties die ik mij dan voorstel is deze:
Op aanraden van zo’n kredietverstrekker besluiten mensen om een hele nieuwe inboedel te kopen. Vervolgens plaatsten ze dan hun oude inboedel op marktplaats. Als ze er dan vervolgens achter komen dat die lening niet gratis is en ze veel meer maandlasten krijgen, komen ze financieël ernstig in het nauw. Daarom verkopen ze alles wat ze hebben op marktplaats. Kleren, antiek, dingen met veel herinneringen… alles om die nieuwe inboedel maar te houden. Totdat ze helemaal aan de grond zitten en vervolgens tòch hun nieuwe inboedel maar op marktplaats aanbieden. En op zoek naar een inboedel, voor weinig geld op marktplaats, van net zulke stumperds.

Die hele inboedel kan natuurlijk ook gewoon van iemand zijn die is overleden.

We waren er een beetje laat bij, dit jaar.
De eerste ‘wie-heeft-de-hoogste-zonnebloem?’ -wedstrijden waren al gestreden toen wij ons zaadje plantten. Je weet maar nooit.

En nu -in oktober- staat onze zonnebloem in bloei.

Hoezo, weinig zon dit jaar?

Vanmorgen werd ik ingehaald door een motor, terwijl er een linksgeörienteerde tegenligger aankwam. Het scheelde een haartje of ik was met minstens 100 km per uur van de fiets geslingerd. Het moet dus wel mijn ‘lucky day’ zijn.

Ik hoop dat het geluk mij vanavond nog niet in de steek heeft gelaten!

Ik had net een mailtje gestuurd, waarin ik vertelde hoe zo’n schatje ze was…
…toen zat ze weer in de hoge boom…
…vijf uur lang…
…een hele zondag naar de kloten…
..Nu heeft ze huisarrest!

Mediageilheid is ook een ziekte. Het is een soort media-boulimia, net zo lang vreten van journalistieke nieuwsgierigheid totdat je wordt uitgekotst. De journalisten zijn echter vaak minder snel misselijk dan de lezers. Mensen lijken tegenwoordig belangrijker voor de media dan feiten. Het begon allemaal met Pim. Dat was nog wel behappen. Nu heb je Verdonk, Wilders en Natasia die alom het nieuws regeren. En alsof dat nog niet genoeg is, is Ayaan ook weer terug.

Ik denk dat ik het nieuws de komende tijd maar een beetje mijd.